آوای رشت – علی رمضانی: یکی از روزنامه نگاران حرفه ای استان در یادداشتی با عنوان «مرثیه ای برای اخلاق» در پایگاه خبری «گیلان فردا» نوشته است: «روزهای زیادی است که فضای رسانه ای گیلان غبارآلود از فضای توهین و تخریب است. چقدر سخت است که این چند خط را هم نوشتن. آنهم در باب کسانی که در عالم واقع همکار تواند، می دانند اصل چیست، تشخیص می دهند که کجای قضیه چه خبر بوده، اما میلی و نیازی وجود دارد که باید چیزهای دیگری را بنویسند. لابد چون… . حال، بدتر از مخرب ها، وسط بازها هستند. آنها که موضع شان –به دلایلی آگاهانه- مشخص نیست! آنها که به جای تعادل، و توازن، ماجرای پیچیده دوآلیستی دارند. نمی دانند هر لحظه به آغوش که بغلطتند؟ نمی دانند چگونه «فردیت» خود را از فقر ِ «دیگری شدن» نجات دهند. لابد این ها هم….»
در جواب لطف ایشان به رسانه هایی که همواره می کوشند تا خود را از بازی های منفعت طلبانه و سهم خواهی دور نگه دارند، باید توضیح دهیم که آری ما هم… ما بی اخلاقیم چون «وسط باز» ایم. ما بی اخلاقیم چون تا امروز ملاک ما دسته بندی سیاسی نبوده و دوستان خود را با برچسب چپ یا راست تمیز نداده ایم و به صرف اصولگرایی و اصلاح طلبی وارد بازی هایشان نشده ایم. ما بی اخلاقیم چون در موضوعاتی مثل انباشت زباله در سراوان، سگ کشی، احداث سدشفارود، تالاب انزلی، انتخاب شهردار رشت، زمین خواری و… «به دلایلی آگاهانه» موضع گرفته ایم. ما بی اخلاقیم چون در آغوش هیچ گروه و جریانی نغلطیده ایم و هیچ وقت با چشمانی بسته وارد بازی هیچ گروه و جریانی نشده ایم. ما بی اخلاقیم و از مخرب ها بدتریم چون «وسط باز» هستیم.
آری ما هم… ما بی اخلاقیم، مومن هم نیستیم، عملکرد پنج ساله ما در «شمال ما» و دو سال قبل تر اش در «شمال نیوز» کم اشتباه نیست؛ اما چه رفتار جاهلانه ایست که ما برای تغییر فضای رسانه ای استان تلاش کنیم، کمپین تشکیل دهیم، بیانیه صادر کنیم، بنویسیم، حرف بزنیم، حرف بزنیم و حرف بزنیم اما حاضر نباشیم ذره ای از منافع شخصی خودم کوتاه بیاییم! چه تصور خامی ست که ما خوبیم، عملکردمان عالیست و فضای رسانه ای استان تغییر می کند، گلستان می شود اگر دیگران تغییر کنند! آنچه را که خوب بلدیم، حرف زدن است، مرثیه سرایی ست، گریه و ناله کردن است، آه و واویلاست… در مقام عمل، شخصیت داستانی هستیم که قرص نانی در دست داریم و حاضریم با گرسنه ای تا صبح بگرییم اما تکه ای از نان خود به وی ندهیم.
…و اما یک پرسش که همیشه پس از هر بی اخلاقی ذهن من را به خود مشغول می کند؛ پس هر بی اخلاقی یک مظلوم قرار گرفته که به وی هتک حیثیت شده است که امروز ایشان اینچنین برای حمایت از مظلوم کمپین تشکیل داده اند؛ چرا این مظلوم -هر که هست- یک بار برای همیشه از مراجع قانونی پیگیر حق خود و اعاده حیثیت نمی شود؟ چرا این ماجراجویی ها انقدر شیرین به دل برخی نشسته که میل به پایانش ندارند؟ کاش نگویند که دلشان برای فضای رسانه ای استان می سوزد؛ این ادعا به بسیاری از رسانه هایی که نامشان در لیست کمپین می درخشد نمی آید.
انتهای پیام/ شمال ما/ ۱۴۷