آوای رشت – سیدعبدالباقی اسحاقی: ماه محرم – به ویژه دهه اول آن – زمان عزاداری برای حضرت امام حسین علیه السلام و شهدای بی نظیر کربلا است.
این سنت اسلامی و شیعی ، دارای سابقه ای به طول هزار و سیصد و هفتاد و شش سال قمری است . زیرا از همان غروب غمبار روز عاشورا در سال ۶۱ هجری قمری، عزاداری و مبارزه اهل بیت(ع) آغاز گردید و خانم ها ، نوجوانان و کودکان خاندان آن حضرت ، با مدیریت حضرت زینب (سلام الله علیها) پرچم ادامه مبارزه با دشمن به ظاهر پیروز را بر دوش گرفتند و با تحمل انواع شکنجه ها و دشواری های وحشتناک ، به عمق سرزمین های دشمن وارد شده و ضربات خردکننده ای را بر حکومت منحرف بنی امیه و فرزندان معاویه ، وارد ساختند تا نشان دهند که در قاموس شیعه حقیقی ، ترس ، وادادگی ، عقبگرد ، کسالت ، رها کردن مسئولیت ، جاخالی دادن ، خود را به ندیدن و نفهمیدن زدن ، و فروختن دنیا به آخرت و بالعکس ، جایی ندارد .
ویژگی های شیعه راستین
شیعه راستین ، در هر نقطه دنیا که باشد ، حق طلب ، حامی عدالت و مدافع مظلوم است ، چون قرآن مجید ، چنین دستوری به وی داده است.
شیعه حقیقی ، نامرد نیست و با نامردی ، نمی جنگد ، اهل ترور و بمب گذاری نیست ، خانه ها ، مزارع و منابع آب آشامیدنی حتی دشمنانش را نابود نمی کند ، اهل تجاوز به زنان و کودکان نیست . غارتگر نیست . مساجد ، زیر ساخت های یک کشور ، میراث فرهنگی گذشتگان و جان و مال پیروان ادیان دیگر را مورد تهاجم قرار نمی دهد ، هر چند به خود وی ، ستم شده باشد .
معنای عزاداری
عزاداری ؛ یعنی : تجلیل و بزرگداشت زحمات کسانی که برای زنده ماندن دین خدا ، استمرار صراط مستقیم الهی و تداوم راه پاک و نورانی پیامبران و امامان معصوم علیهم السلام ، گام برداشتند ، زحمت های فراوانی کشیدند ، به اسارت و تبعید رفتند ، از وطن و سرزمین مادری خویش آواره شدند ، سال ها ماندن در زندان های مخوف را به جان خریدند ، شکنجه شدند ، و در اوج مظلومیت و تنهایی ، به شهادت رسیدند ، اما همچنان بر عقیده الهی خویش ، استوار ماندند .
ریشه قرآنی عزاداری
عزاداری شیعه برای حضرت سید الشهدا(علیه السلام) ، دارای ریشه ای قرآنی است و بر خلاف سخنان باطل وهابیون ، جاهلان تکفیری و فرزندان بنی امیه ، هیچگونه بدعت و شرکی در آن ، وجود ندارد.
خداوند ؛ اولین عزادار
خداوند در سوره مبارکه ” بروج ” داستان یک پادشاه یهودی را نقل می کند که گروهی از مومنین مسیحی را در گودال بسیار بزرگی از “آتش سوزان” انداخت تا از دین و اعتقاد خویش دست بردارند و با خونسردی کامل ، نابودی آن ها را در میان شعله های آتش ، به نظاره نشست .
در این سوره ، خداوند ، اولین عزادار است و می خواهد به این شکل ، یاد و نام مومنان شهید را زنده و جاوید ، نگاه دارد.
آیه ۸ سوره بروج می فرماید : “گناه آن مومنان ، تنها این بود که به پروردگار عزیز و حمید ، ایمان آورده بودند”.
وعده عذاب به جنایتکاران
قرآن ، با یادآوری مشکلات و سختی های آن مومنان ، برایشان عزاداری کرده و به کافران جنایتکار ، وعده عذاب در دوزخ الهی را می دهد. . همچنان که بنی امیه ، با انجام یک جنایت کم سابقه در تاریخ اسلام ، ننگ و لعنت ابدی را برای خودشان خریدند و از سوی دیگر ، خوشی های ظاهری و زودگذر دنیوی شان نیز سرانجام به پایان رسید و امروز ، هیچ اثری از آنان ، وجود ندارد.
بنابراین عزاداری شیعه برای امام حسین(ع)، پشتوانه محکم قرآنی دارد که ان شاء الله ، در نوشتارهای بعدی ، بیشتر به آن خواهیم پرداخت.