آوای رشت – سیدعبدالباقی اسحاقی: رفتار برخی رسانه ها که به دفاع چشم بسته از عملکرد شهرداری پرداخته اند، تعجب آور است و البته قدری هم مشکوک به نظر می رسد و این سئوال را به ذهن هر انسان متفکری خطور می دهد که چه شده ناگهان این گروه ها، چنین مدافع شده اند که اصلا نمی خواهند ایرادها را ببینند؟!
ظهر دیروز [= شنبه نهم آبان ] ، سوار بر ماشین ، از راسته مسگران ، به سوی خیابان امام خمینی ، در حال حرکت بودم.
باران به شدت می بارید و راه بندانی که خودروهای سواری و باری ایجاد کرده بودند، آزاردهندگی خود را به نمایش می گذاشت، چون مقررات راهنمایی و رانندگی، اصلا رعایت نگردیده و هر کس ، وارد هر مسیری که دلش می خواست ، می شد ، و چیزی به نام ” ورود ممنوع ” و ” یک طرفه ” برای رانندگان ، معنا نداشت.
با هر سختی بود ، وارد خیابان امام خمینی شدم ، ولی در تقاطع حاجی آباد [مقابل ساختمان بیمه ایران ] با یک راه بندان بدتر که این روزها به مسئله ای عادی تبدیل شده ، برخورد کردم که دست کمی از ترافیک داخل بازار نداشت ، بلکه دشوارتر به نظر می آمد.
با زحمت فراوان ، وارد میدان دکتر حشمت[= باک ملی ] شدم و به سوی چهارراه میکائیل حرکت کردم که وسط خیابان را با نرده های طولانی ، محصور کرده اند.
در حال حرکت لاک پشتی و توقف های پی در پی ، در ترافیکی که تا میدان مصلای امام خمینی ادامه داشت و لحظه ای قطع نمی شد ، یک سری کاستی های راهبردی به ذهنم رسید که شاید برای شما هم جالب باشد :
اول – اگر یکی از لاستیک های ماشینی در خیابان پنچر شود ، یا گرفتار نقص فنی گردد ، یا با خودروی جلویی تصادف نماید ، راه بندانی به طول چند کیلومتر ، ایجاد گردیده و زمان زیادی از یک روز کاری مردم را تلف خواهد کرد .
دوم – اگر آمبولانس اورژانس بخواهد مصدومان یک صحنه تصادف را به سرعت به بیمارستان یا مرکز درمانی برساند، احتمالا باید پرواز کند. زیرا نرده های خیابان ، به رانندگان اجازه نمی دهد که خود را کنار کشیده و به او ، راه بدهند.
سوم – در زمان ریزش برف ( شبیه به برف سال ۸۳ ) که امسال نیز احتمال بارش آن می رود – ماشین های بزرگ برف روبی، لودرها، گریدرها و … ، برای عبور از مسیرهای دارای نرده ، دچار مشکلات اساسی خواهند شد که نتیجه آن ، ایجاد خسارت های شدید به شهروندان می باشد.
چهارم – در صورت آتش سوزی ، سیلاب یا زلزله ، نرده های مذکور ، موانع جدی برای کمک رسانی به حادثه دیدگان به شمار می روند که مسلما در صورت بروز حوادث یاد شده ، مسئولیت مالی و جانی وارده به همشهریان ، با سازمان شهرداری ، شهردار و شورای شهر فعلی ، خواهد بود.
در حالی که این افراد و سازمان مذکور ، از اداره خودشان ناتوان هستند تا چه رسد به پرداخت هزینه خسارت های وارده به دیگران!
نکته تعجب آور
از سویی ، رفتار برخی مطبوعات و رسانه های مجازی شهر رشت، که به دفاع چشم بسته از عملکرد شهرداری پرداخته اند، تعجب آور است که قدری هم مشکوک به نظر می رسد و این سئوال را به ذهن هر انسان متفکری خطور می دهد که چه شده ناگهان این گروه ها، چنین مدافع شده اند که اصلا نمی خواهند ایرادها را ببینند؟!
شاید هم در پس پرده ، خبرهایی باشد که ما آن ها را مطرح نکرده و جدی نمی گیریم ، چون هیچ چیزی، در طولانی مدت ، پنهان نمی ماند و سرانجام آشکار خواهد شد .