این سؤالی کلیدی برای درک این عارضه فراگیر است. پژوهشها نشان میدهد که ژنتیک نقش مهمی در بروز آلرژی دارد، اما عوامل محیطی و تجربیات اولیه زندگی نیز تأثیر بسزایی ایفا میکنند. آلرژی یک پاسخ ایمنی بیش از حد به مواد بیضرر است که در بیش از ۳۰ درصد بزرگسالان آمریکا مشاهده میشود و این آمار در حال افزایش است.
دکتر درک چو، متخصص آلرژی از دانشگاه مکمستر، و لیا کوتیان، ایمونولوژیست از بیمارستان کودکان سینسیناتی، تأکید میکنند که این وضعیت هم ریشه ژنتیکی دارد و هم تحت تأثیر عوامل محیطی قرار میگیرد. سیستم ایمنی بدن در پاسخ به مادهای بیضرر مانند گرده یا نوع خاصی از غذا، آن را خطرناک تشخیص داده و به آن واکنش نشان میدهد.
نقش ژنتیک در ابتلا به آلرژی
مطالعات مقایسهای روی دوقلوهای همسان و ناهمسان به وضوح نشان داده است که ژنتیک در بروز آلرژی مؤثر است.
دوقلوهای همسان با ۹۵ درصد شباهت در ابتلا به چهار نوع آلرژی مختلف، بسیار بیشتر از دوقلوهای ناهمسان (با ۳۷ درصد شباهت) به آلرژیهای مشابه دچار میشوند. این نشاندهنده سهم قابل توجه ترکیب ژنتیکی است. ژنهای متعددی در بروز واکنشهای آلرژیک نقش دارند که یکی از مهمترین آنها ژن فیلاگرین FLG است. این ژن در توسعه سد رطوبتی پوست تأثیرگذار است. جهش در FLG باعث اختلال در عملکرد سد رطوبتی پوست میشود و خطر ابتلا به اگزما، درماتیت آلرژیک و سایر انواع آلرژیها را افزایش میدهد. در چنین شرایطی، پوست آسیبپذیرتر شده و تماس با آلرژنها از طریق پوست آسیبدیده، میتواند منجر به حساسیتزایی و بروز آلرژی شود.
عوامل محیطی و تأثیر آنها بر آلرژی
در کنار استعداد ژنتیکی، عوامل محیطی نیز نقش بزرگی در چگونگی توسعه آلرژی ایفا میکنند. دکتر چو در مطالعهای که در آن مشارکت داشت، عوامل غیر ژنتیکی مانند نحوه تولد نوزاد، قرار گرفتن در معرض آنتیبیوتیکها در اوایل زندگی و زمان معرفی غذای جامد را بررسی کرد.
فرد ممکن است تمایل ژنتیکی به آلرژی داشته باشد، اما نوع خاص آلرژی (مثلاً به بادام زمینی) احتمالاً توسط مواجهه اولیه با آن آلرژن تعیین میشود. برای مثال، روشهای ایمونوتراپی تأیید شده توسط FDA برای کودکان شامل مواجهه روزانه و طولانیمدت با پروتئینهای بادام زمینی است.
میکروبیوم بدن نیز نقش مهمی در توسعه آلرژیها دارد. دانشمندان دریافتهاند که قرار گرفتن زودهنگام در معرض طیف وسیعی از میکروبهای محیطی منجر به ایجاد میکروبیوم روده و پوست سالم و قوی میشود که در برابر آلرژنهای بالقوه تحمل بیشتری دارند.
در غیاب این تنوع، احتمال ابتلا به اگزما و آلرژیهای غذایی بیشتر میشود. نظریه مشابهی نیز بیان میکند که محیطهای استریلتر امروزی و کاهش انگلها و ویروسها، ممکن است به افزایش موارد آلرژی کمک کرده باشد، زیرا سیستم ایمنی به جای مبارزه با عوامل بیماریزا، سلولهای ضد آلرژی بیشتری تولید میکند.
دکتر کوتیان توصیه میکند که بهترین راه برای والدین جهت پیشگیری از آلرژی در فرزندانشان، قرار دادن آنها در معرض آلرژنهای رایج، در سنین پایین و به دفعات است. همچنین مراقبت صحیح از پوست کودکان، بهویژه در نواحی مستعد خشکی و اگزما، اهمیت زیادی دارد. ژنتیک آلرژی قطعی نیست و به این معنا نیست که فرد حتماً به بیماری مبتلا میشود؛ این یک حکم مادامالعمر نیست.