ابراهیم محبی: پیش از ظهور دین مبین اسلام، جهان به ویژه شبهجزیرۀ عربستان در انحطاط محض و بحران عجیبی قرار داشت. زیرا جهالت، ظلمت، تبعیض و بیعدالتی، فساد و بیبندوباری بیداد میکرد و بشریت را از انسانیت و اخلاق دور کرده بود. بتپرستی و عبادت خدایان دستساخته در عربستان رواج داشت و زنان نهتنها از حقوق ابتدایی محروم بودند بلکه مانند کالا خرید و فروش میشدند تا جایی که اعراب از شرم، نوزادان دختر خود را زنده به گور میکردند. در قران کریم بارها به این ناهنجاریها و رفتارهای غیرانسانی و جاهلانه اشاره شدهاست: «بگو: بیایید آنچه را پروردگارتان بر شما حرام کرده است برایتان بخوانم: اینکه چیزی را شریک خدا قرار ندهید! و به پدر و مادر نیکی کنید! و فرزندانتان را از (ترس) فقر، نکشید! ما شما و آنها را روزی میدهیم؛ و نزدیک کارهای زشت نروید، چه آشکار باشد چه پنهان! و انسانی را که خداوند محترم شمرده، به قتل نرسانید! مگر بحق (و از روی استحقاق)؛ این چیزی است که خداوند شما را به آن سفارش کرده، شاید درک کنید!» (سوره الأنعام ١۵١).
خداوند منان در بسیاری از آیات قرآن کریم به رسوم باطل و اعمال ضدانسانی و غیراخلاقی دوران جاهلیت اشاره داشته و به مسائل غیرانسانی رایج آن دوران از جمله شرک و بتپرستی، آزار والدین و کشتن دختران، فساد و بیعدالتی در توزیع بیتالمال، ظلم به ایتام و تضیع حقوق دیگران، عهدشکنی و… پرداخته و برای نجات انسانها از این معضلات دستورات سازنده و راهگشایی را ارائه کرده است. در واقع یکی از دلایل و انگیزههای مهم بعثت پیامبر اعظم اسلام (صلّی الله علیه و آله) در همین راستا و برقراری عدالت اجتماعی، اقتصادی و… در جهان بوده است.
با بعثت حضرت محمد(ص)، اصول نادرست و ارزشهای غلط جاری در جامعه به ارزشهای انسانی و الهی در جهت مصالح دنیا و آخرت مردم تغییر یافت. خرافهپرستی به حقجویی، بیعدالتی به عدل و مساوات تبدیل شد و انسانهایی که همواره مظلوم و محروم بودند به جایگاه واقعی و منزلت اجتماعی والای خود رسیدند و قوانین متعالی و معیارهای ارزشمند جای ملاکهای مادی و ظاهری را در جامعه گرفت. بعثت پیامبر گرامی اسلام (ص) بر ارزشهای ضدانسانی خط بطلان کشید و عدالت اسلامی را جایگزین رسوم دوران جاهلیت کرد.
بعثت رسول گرامی اسلام(ص) در تذکیه نفس و تربیت انسانها نیز تاثیرگذار بود. دین مبین اسلام با ظهور خود ضمن فراهمآوری زمینههای رشد معنوی انسانها، راه درست را برای رسیدن به قلّۀ سعادت و کمال نشان داد و زمینۀ ارتباط انسان را با مبدأ هستی فراهم آورد. بعثت حضرت محمد(ص) طی مسیر عبودیت را برای انسانها آسان ساخت تا جز به یگانه آفریدگار جهان و رسیدن به کمال مطلق نیندیشد و همچون ریسمانی انسانها را در زیر بیرق وحدت و برادری گرد آورد و با آموزهها و رهنمودهای ناب، بشریت را به سوی عبودیت هدایت کرد تا به قرب الهی برساند.
ابراهیم محبی