سه شنبه چهارم مهر، ورزشگاه عضدی رشت، لیگ برتر خلیج فارس؛ سپیدرود رشت یک استقلال تهران دو.
این بازی از حساسیت زیادی برخوردار بود سپیدرود برای حفظ نتایج خوب خود در هفتههای قبل نیاز به برد داشت؛ ورزشگاه مثل همیشه چند ساعت مانده به شروع بازی پر شده بود و هواداران باتعصب و خوب رشت مثل همیشه تیم سپیدرود را تشویق میکردند.
ساعت ۱۶:۱۵ سوت آغاز زده شد و بازی بالاخره شروع شد همانگونه که پیشبینی میشد سپیدرود بازی را طوفانی آغاز کرد و با حملات شدید روی دروازه استقلال سعی به گل زنی داشت حتی دو موقعیت گل صد در صد را از دست داد و بازی با نتیجه بدون گل در نیمه اول به پایان رسید.
اما در نیمه دوم استقلال با دو حمله به دو گل رسید و سپیدرود نیز با گرفتن یک پنالتی به گل رسید و نتیجه دو بر یک به نفع استقلال شد. سپیدرود در این دیدار خیلی خوب بازی کرد اما انگار در زمین چیزی کم داشت؛ یک کمککننده؛ یک تمامکننده؛ ای کاش کاپیتان «سهیل حقشناس» همچنان در زمین بود. کاپیتان در سالهای گذشته با ورود به زمین و بازی خیرهکننده خود نتیجه خیلی از بازیها را تغییر داده بود و باعث بردهای زیادی برای سپیدرود شده بود اما سهشنبه در تمام دقایق بازی نبود کاپیتان احساس میشد و با بالا بردن تابلوی تعویض برای سپیدرود چشمها به تابلو خیره میشد ولی خبری از کاپیتان نبود. کاپیتان! کاش بودی تا بازهم سپیدرود پیروز میشد.
کاپیتان کجایی… دقیقا کجایی…
به قلم: آرمین رمضانی کینچاه