یکی از مسائلی که اینروزها گریبان مدیریت کلانشهر رشت را گرفته است، تصمیمات شتابزده و بعضا ناسالم برای سپردن سکان مدیریت شهری به کسانی است که سازگاری بیشتری با خواسته های شورانشینان داشته باشند.
در مورد شهردار مستعفی رشت، به نظر میرسد دم دست ترین گزینه برای شهرداری بود که هم رزومه قابل دفاع و هم احتمالا منافع مشترک بیشتر با اعضای شورای شهر رشت داشت. حال این سوال پیش می آید که پس ار بدرقه نصرتی به وزارت کشور، کلید شهرداری رشت به چه کسی سپرده خواهد شد.
از آنجا که مدیریت شهر، کمتر از هر پست مهم دیگری به سیاسی گری و جناح بندی مرتبط است، نگاهها به کسانی خواهد بود که فارغ از رویکردی سیاسی شان، تجربه قابل اتکا مدیریتی و علمی برای تصدی این پست داشته باشند. یکی از جدی ترین انتقادها از سوی فعالین اجتماعی و رسانه ای شهر رشت، عدم توجه به بومی گری در انتخاب شهردار بود. لازم به اشاره نیست که این مهم، شرط مکفی برای احراز صلاحیت گزینه ها نیست اما شرط لازم به نظر میرسد. کسی که خود در این شهر زندگی کرده است. به تمامی گره ها و نقاط ضعف و قوت رشت از دیدگاه یک شهروند واقف باشد. کسی که فرزندانش را در این شهر به مدرسه میفرستد. با مردم محله های مختلف سالهاست که در تاکسی و پیاده رو همزیست است، درد شهر را بهتر خواهد دانست.
از طرفی، امروزه شایسته است مدیریت علمی جایگزین لابی گری و برنامه ریزی های غیر مدیریتی و اعتماد های بر پایه شانس و اقبال و فامیل بازی باشد. کسی که فراست انجام امور و تجربه میدانی اجرایی مرتبط با شهر، در کارنامه داشته باشد.
یکی از گزینه های درخشان مورد نظر برای این پست قطعا دکتر رضا جمشیدی چناری است. او که اتفاقات پر حاشیه مجلس دهم مغفول ماند و دشمنی ها و سیاست زدگی ها نذاشت به جایگاه درخور شان اش در سطوح کلان مدیریتی دست یابد. او کسی است که امروز باید دیده شود. ریاست شورای چهارم کلانشهر رشت، دکتری عمران با درجه علمی دانشیاری و بهترین سابقه علمی و تجربی، هوش و استعداد ذاتی اش در پیگیری و راه حل یابی مسائل، تجربه چندین ساله زندگی در رشت بعنوان یک شهروند مسئول و تاثیرگذار و هزاران دلیل دیگر که شاید از حوصله این نوشته خارج باشد، او را به گزینه ای تبدیل میکند که حق است بدون اغماض و جهت گیری دیده شود. دوستان شورا این شانس را به رشت بدهید تا کسی بیاید که ایده های بسیار دارد و کمک کنید تا ایده ها عملی گردند. در این مسیر برد با همه خواهد بود.
یادداشت: تیمور حسینعلی پور