آوای رشت – مرتضی بابایی:
انتخابات ریاست و هدایت فوتبال گیلان در هتل نرگس شهر انزلی برگزار شد، انتخاباتی که از پیش مشخص بود نتیجه اش چیست.
الماسخاله به ریاست خود ادامه می دهد تا همچنان این آرزو بر دل فوتبال و مردم گیلان بماند که شاید یک روزی تیمی از گیلان نه فقط برای حضور در لیگ برتر یا کمی خوش بینانه حضور در جمع تیم های بالا نشین لیگ برتر بجنگد، بلکه این حسرت در دل بماند که چه شد ملوان هر هفته به سقوط فکر می کند یا اینکه چه شد داماش و سپیدرود در میانه ی جدول لیگ آزادگان با کمترین میزان حمایت دست و پا میزنند تا حداقل شرافت خود را با دستان خالی نشان دهند.
الماسخاله چه دستاوردی برای فوتبال گیلان به ارمغان آورده بود که بار دیگر او را انتخاب کردید؟
چرا این کشور باید از انتخاب های نادرست عذاب بکشد(چه در سطح سیاست چه در ورزش)
آخرین باری که یک تیم از گیلان افتخار آفرینی کرد در فوتبال را چه کسی به یاد دارد؟
باخت در فینال جام حذفی افتخار است؟
شاید این دیدگاه اشتباه نباشد چون همین طرز تفکر در راس هرم یعنی رییس فدراسیون فوتبال هم وجود دارد.
تاج باخت به اسپانیا را افتخار می دانست اما تاج باخت به عراق و بحرین را چه می داند؟
آقایان در تمام دنیا شکست افتخار ندارد، حال شما می توانید برای دلخوشی خود جام اخلاق را بسازید و بگویید درست است فوتبال را باخته ایم اما در عوض اخلاق را نه.
خیر. اشتباه نکنید ما فوتبال و اخلاق را با هم باخته ایم.
گیلان حتی یک ورزشگاه درجه دو در خود نمی بیند. چرا؟ چون مردم گیلان مردمی نجیب و آرام هستند و برای درد های خود به مانند جاهای دیگر فریاد نمیزنند؟
فوتبال گیلان با حضور افرادی مانند الماسخاله ها که از سال ۹۰ هدایت آن را بر عهده دارد، جایگاهی در سطح محلات تهران نیز نخواهد داشت، چه رسد به سطح برتر فوتبال ایران.
الماسخاله به خود رای سفید داد، شاید بی معنا باشد، اما به کسی که خودش را نه شایسته انتخاب میداند و نه شایسته انتخاب نشدن به نظر میتوان اعتماد کرد؟
فوتبال گیلان بیمار است ای کاش بیمار را به دست طبیب واگذاریم.
فوتبال، زمین پادگان نظامی نیست که نظامیان در آن حکومت کنند. فوتبال گیلان را به افراد بسپارید که شاید بعد از نابودی آن چند قطره اشک برای آن بریزند که شاید آیندگان بگویند که دلسوزان بودند اما ابزارش را نداشتند.
دلمان برای استعدادهایی که شکوفا نمی شوند بسوزد. شاید اندکی وضع بهتر شد، که شاید بهتر شد شاید.