ساعت هشت صبح سیام دی ماه ۱۳۶۸ زمانی است که یکی از نخبگان ورزش ایران چشم از جهان فرو بست، پهلوانی که در زمان زندگیاش افتخاراتی به دست آورد که شاید قرنها طول بکشد تا تکرار شود یا شاید حتی این جمله اغراقآمیز نباشد که بگوییم: دیگر مادری فرزندی مانند نامجو به دنیا نمیآورد.
محمود نامجو در سال ۱۳۱۳ در بلدیه رشت نمایشی برگزار کرد و توانست اولین مدالش را در شانزده سالگی از شهردار وقت رشت دریافت کند تا آغازی شود برای افتخارات بعدی.
پهلوان افسانهای جهان توانست ۳۲ بار رکورد خودش در وزنهبرداری را ترقی بخشد که به همین دلیل از او بهعنوان قهرمان رکورد جهان یاد میکنند. نکته جالب و غرورانگیز اینجا است که جهان پهلوان نامجو بهعنوان نخستین ورزشکار ایرانی موفق شد اولین مدال طلای جهانی وزنهبرداری را کسب کند.
تاسفبرانگیز است که مدالها و افتخارات بیشمار نامجو هم نتوانست باعث این شود که یک پهلوان شهرستانی به خوبی شناخته شود و شاید هم اگر همت بعضی از افراد نبود دیگر کسی این پهلوان گیلک زبان را نمیشناخت!
چیزی که پهلوان نامجو را از دیگر ورزشکاران جهان مجزا میکند این است که محمود نامجو یکی از معدود ورزشکارانی است که در دو رشته ورزشی دارای دو مدال طلای جهانی است و جالبتر آنکه در کارنامه درخشان نامجو مدالهای کشوری در رشتههایی نظیر شنا و شیرجه، ژیمناستیک، شمشیربازی و اسکی روی آب دیده میشود.
زنده یاد محمود نامجو در سال ۱۳۳۰، به ریاست فدراسیون ژیمناستیک منصوب شد و در دوران ریاستش، تیم ملی ایران به مقام پنجم رقابتهای بینالمللی فلورانس ایتالیا دست یافت.
سال ۶۷ و زمانی که کشور در جنگ تحمیلی به سر میبرد، پهلوان نامجو نزد آیتا… احسان بخش (امام جمعه وقت رشت) رفتند و با بیان اینکه توانایی حضور در جبهه را ندارد اولین مدال طلای تاریخ ورزش ایران و آسیا را تقدیم به رزمندگان کرد. این اقدام پهلوانانه نامجو در حالی بود که او در خانهای اجارهای سکونت داشت و از لحاظ مالی در شرایط خوبی نبود.
منبع: ایران ورزشی