مغولستان به ما پیشنهاد تهاتری با پشم میدهد، پاکستان میخواهد برنج خود را با پولهای بلوکه شده ایران تهاتر کند و سریلانکا به جای بدهی هایش ماهی ۵ میلیون دلار چای به ایران ارسال کند.
طی سالهای اخیر تحریمهای آمریکا آنچنان ترسی در دل کشورهای جهان انداخته است که هیچ کشوری حاضر نیست، ریسک معامله اقتصادی با ایران را به جان بخرد.
به اذعان مسئولان به صورت گانگستری نفت می فروشیم و در قالب اسباب خانه سفیر، تجهیزات حساس وارد می کنیم.
در چنین شرایطی، از همین روست که هر از چندگاهی خبر می رسد که دارایی های بلوکه شده ایران، محور مذاکرات ایران و آن دسته از هیاتهای خارجی است که به تهران سفر کرده اند.
مغولستان به ما پیشنهاد تهاتر با پشم میدهد، پاکستان میخواهد برنج خود را با پولهای بلوکه شده ایران تهاتر کند و سریلانکا به جای بدهی هایش ماهی ۵ میلیون دلار چای به ایران ارسال کند. گویی که به دوران قبل از اختراع پول بازگشته ایم که اینگونه شاهد مبادله کالا با کالا هستیم.
جالب اینجاست که پیشنهاد تمام طرفهای خارجی در حوزه کشاورزی است و انگار آنها بیش از ما به اهمیت این بخش اعتقاد دارند و به هر روشی که شده به فکر حمایت از کشاورزان خود هستند.
برخلاف کشور ما که طی یکسال قیمت کود و سموم، پنج برابر میشود و کسی حاضر نیست از کشاورز، باغدار، برنجکار و چایکارمان به خوبی حمایت کند و تنها ممنوعیت چهار ماهه واردات برنج در فصل برداشت میشود اوج حمایت دولت! که کلی منت هم بر سر کشاورز بابت آن می گذاریم.
آقایانی که زیر بار تهاتر برنج و چای رفته اند مشخص نیست چه جوابی برای کشاورزانی خواهند داشت که با ده ها مشکل در این حوزه فعالیت دارند.
آیا نوبت اعتراض مجمع نمایندگان استانهای شمالی به این طرح های ضد کشاورزی دولت نرسیده است؟ مگر نه اینکه در ایام انتخابات شعار حمایت از کشاورزان را سر می دادید؟ آیا اوج ایده و نوآوری شما در سال تولید؛ پشتیبانیها، مانعزداییها همین است؟!
بد نیست آقایان در کنار ارائه طرح ممنوع کردن نگهداری از خرگوش و لاکپشت، محدودسازی فضای مجازی و ده ها طرح بی ربط دیگر، کمی هم به موضوعات اساسی جامعه بپردازند.
