۲۳ تیرماه سال مرگ اسطوره عالم ریاضیات مریم میرزاخانی است.
پروفسور مریم میرزاخانی ریاضیدان نابغه ایرانی درسال ۲۰۱۴ برنده مدال فیلدز شد که بالاترین نشان علمی رشته ریاضیات است،ودرهرچهارسال یکبار به دانشمندان برگزیده زیر ۴۰سال اهدا می شود و از آن به نوبل ریاضیات تعبیر می شود،وی نخستین زن جهان ونخستین ایرانی بود که موفق به دریافت این جایزه شد.
شخصیت های برجسته و نوابغی مانند «مریم میرزاخانی» فراتر از مرزهای سرزمینی یک کشورند و به تمام بشریت تعلق دارند.
اگرچه هر ملیتی طبیعتا می خواهد افتخار کشف و اختراع یا آثار دانشمندان بزرگ در تاریخ علم را به خود منتسب کند و به آن فخر و مباهات کند.
مثلا «نیکلا تسلا»، دانشمند بزرگ و یکی از بزرگ ترین نوابغ تاریخ که هم در کرواسی، صربستان، اتریش و هم در ایالات متحده آمریکا مورد ستایش قرار می گیرد و به نام او تمبر چاپ می شود،که بسیار مورد فخر ومباهات سرزمین خود شد.
اگر کسی تاریخ علم ایران را دقیق مطالعه کند احتمالا به نتیجه ای مشابه با من می رسد که «مریم میرزاخانی» برجسته ترین چهره و اعتبار علمی ایران لااقل در قرن اخیر بوده است. ما دانشمندان برجسته که کم وبیش در تولید علم در رشته های مختلف علمی سهم داشته اند، کم نداشته ایم. اما «مریم میرزاخانی» شخصیتی فراتر از یک دانشمند برجسته، بلکه واقعا تبدیل به یک چهره علمی جهانی شد.
این همان چیزی است که ما تا به حال و در تاریخ علم قرون اخیر نداشته ایم. از آنجایی که تاکنون دانشمندی با چنین اعتبار و وزن بین المللی نداشتیم، لاجرم حس غرور علمی را فقط در شبکه های مجازی و کانال های تلگرامی به صورت ساختگی شبیه سازی می کردیم.
یک نفر را به انتخاب خودمان بزرگ ترین جراح جهان می نامیدیم و دیگری را مرد علمی سال لقب می دادیم و خاطرات دروغین تعریف کرده و لایک جمع می کردیم.
اما «مریم میرزاخانی» در این بین، واقعا بر قله افتخار ایستاده و سرآمد بود.
»موتسارت»، آهنگ ساز بزرگ اتریشی، اثری دارد به نام مرثیه در مینور دی* که در سال ١٧٩١ در وین ساخته شد و با مرگ او در پنجم دسامبر آن سال ناتمام ماند و دیگران آن را تکمیل کردند. هیچ کس نمی داند که «موتسارت» نوت های پایانی این موسیقی باشکوه را چگونه می خواسته بنویسد.
مرگ «مریم میرزاخانی»، موسیقی باشکوه زندگی او را ناتمام گذاشت و چه بسا دیگرانی پیدا شوند که راهی را ادامه دهند که او با نبوغ و روحیه خستگی ناپذیر خود گشود.
به گفته نزدیکانش؛ انسانی بود که تو سختی ها همه چیز را آسان می گرفت ،ودردانشکده همیشه الگوها دانشجویان واساتید بود،خیلی پرانرژی سخن می گفت و ایده داشت ،وشیوه برخوردش بامسائل ریاضیات همیشه صبر بود،بهترین لحظه زندگی را زمانی می دانست که «آهان »می گفت ،یعنی یافتم ،
او اگر زنده می ماند ،چه کارهای بزرگ که درعالم ریاضیات انجام نمی داد،،
احتمالات در ریاضیات یعنی تحلیل وقایع تصادفی است،
که این نخبه ریاضی جهان سرسلسله وآغازگر عملی پژوهش واثبات تحلیل این وقایع درگستره عالم ریاضیات بوده است.
پس قدر ومنزلت ویاد این نخبه زن جوان ایرانی را بدانیم،که باتلاش وهمت خود مرزهای علم ودانش ریاضیات را درنوردید وبرای همیشه درتاریخ ریاضیات جهان بعنوان ستاره ای پرفروغ ودرخشان باقی خواهد ماند،
«روحش قرین رحمت الهی»
