اگر فردی به واسطه رانت بیاید و مشاور یک سازمان شود و یا پروژه های شهرداری را به سمت و سوی یک نهاد خاص هدایت کند، اما استخدام دایمی نباشد، چه باید کرد؟!
به گزارش خزرآنلاین، سیدرضا موسوی روزان، عضو شورای شهر رشت به حواشی آخرین جلسه شورای شهر رشت واکنش نشان داد.
وی با اشاره به قسمتی از سخنان محمود باقری در نطق پیش از دستور خود در آخرین جلسه شورا مبنی بر اینکه “من نه پسری آوردم که او را عضو هیئت مدیره کنم و نه خواهرزاده و برادرزاده ای را در شهرداری به کار گمارده ام”، گفت: “تاکنون هیچ یک از اعضای شورا نتوانستند برای هیچ فردی قراردادی دائمی با شهرداری یا سازمان های وابسته داشته باشند و یا افراد را به استخدام شهرداری درآورند”
روزان افزود: “بنده بر این عقیده ام تا اتفاقی نیفتد قرار نیست از کسی چیزی بگوییم و هنوز هیچ کدام از اعضای شورا بستگان خود را به استخدام شهرداری در نیاوردند.”
این عضو شورای شهر رشت با اشاره به اینکه آیا داشتن ویلا یرای یک عضو شورا از گناهان کبیره محسوب می شود، گفت: “اگر عضوی از شورا ها در ییلاق و در کنار دریا ویلا یا منزلی داشت که برخی از اوقات بخواهد در آن استراحت کند باید در آن توبیخ شود؟”
در نقد اظهارات این عضو محترم شورای شهر باید گفت مطمئناً داشتن ویلا و سرمایه زیاد اگر از طریق مشروع به دست آمده باشد، به هیچ عنوان مورد نکوهش نیست اما سوال اساسی اینجاست آیا کسی که در گرمای تابستان اوقاتش را در ویلای کنار دریا سپری می کند و از نسیم دلنواز دریا بهره مند می گردد، می تواند حال و روز خانواده ای را که در اوج گرمای تابستان حتی از خرید یک پنکه عاجز است را دریابد؟!
بی تردید ویلاداری گناه کبیره نیست. اما همان زمان که برخی ویلاهایشان را می شمارند عده ای هم واویلاهایشان را می شمارند! آیا در جامعه امروز ما داشتن ویلا در کنار دریا و استراحت در آن از مصادیق سرمایه داری محسوب نمی شود؟ آیا هیچ وقت مردم طبقه متوسط توان خرید و ساخت چنین ویلایی را دارند؟
آقای روزان در قسمتی از سخنانشان به فرمایشات مقام معظم رهبری اشاره کرده و گفتند که ایشان امسال را سال همدلی و همزبانی دانسته اند. ای کاش آقای روزان کمی هم در خصوص ساده زیستی مقام معظم رهبری و دوری ایشان از تجملات سخن می گفتند. در خصوص اینکه مقام معظم رهبری تا چه اندازه به دور از تجملات زندگی کرده و می کنند. ای کاش به این موضوع اشاره می کردند که ایشان حتی پس از آن که رهبر ملت بزرگ ایران شدند، هیچ تغییری در نوع زندگی شان از منظر ساده زیستی به وجود نیامد. حال سوال اینجاست که آیا نماینده و عضو شورایی که ویلای چند صد میلیونی دارد، می تواند با آن خانواده ای که صورت را با سیلی سرخ نگه می دارد، همدل و هم زبان باشد؟!
آقای روزان در قسمت دیگری از صحبت هایشان به این موضوع اشاره می کنند که هیچ از یک اعضای شورا نتوانسته اند برای هیچ فردی قرارداد دایمی با شهرداری یا سازمانهای وابسته داشته باشند و یا افراد را به استخدام شهرداری درآورند و می افزایند: “بر این عقیده ام تا اتفاقی نیافتد قرار نیست از کسی چیزی بگوییم و هنوز هیچکدام از اعضای شورا بستگان خود را به استخدام شهرداری در نیاورده اند”
سوال اینجاست که حتما باید کسی استخدام دایمی شود تا بگوییم بیکار نیست؟! اگر عضوی از شورا با رانت برای بستگان خود امتیاز تاکسی بگیرد، کسی نباید این موضوع را به مردم بگوید؟
کافیست شهرداری رشت همین امروز امکان استخدام قراردادی در شهرداری و سازمان های زیرمجموعه آن را در رسانه ها منتشر کند تا ثابت شود برای همان همکاری غیردایمی چگونه جوانان همین شهر داوطلب می شوند!
اگر فردی به واسطه رانت بیاید و مشاور یک سازمان شود و یا پروژه های شهرداری را به سمت و سوی یک نهاد خاص هدایت کند، اما استخدام دایمی نباشد، چه باید کرد؟!
دیوار شیشه ای نازک است و هر آن ممکن است بشکند! اگر عضوی از اعضای شورا جوانان بیکار را ببیند اما دوستان خود را ولو برای نگهبانی یک پارک تعرفه کند، اگر عضوی از شورا اتومبیلی را که شورا به او داده پارک کند و با آژانس به شهرهای اطراف برود و هم حق ماموریت بگیرد و هم هزینه آژانس بگیرد و هم پول بنزین برای اتوموبیل پارک شده اش!، دیوار شیشه ای اش ترک بر نمی دارد؟!