هم خود بزرگ بینی غیرواقعی راه را بر موفقیت میبندد و هم خود کوچک انگاری به شکست میانجامد. باید با فهم دقیق مختصات زمین و شرایط زمان، بهترین تصمیم را بگیریم.
غلامرضا بنی اسدی در یادداشتی در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، در تاریخ ایران ماندگار شد. تاامروز نه یک سال که به اندازه قرنی برما گذشت. واقعیتی را تجربه کردیم که اگر بسانِ«درس -رفتار»به آن نگاه کنیم ما را یک صده جلو میبرد. این گونه میتوان از هزینههای سنگینی که پرداختهایم به بهرههای کلان هم برسیم.
در این یک ساله و در گذر از دو جنگ که در نوع خود میتوانستند هر کشوری را فرو پاشند ما به انسجامی رسیدیم که دنیا باید با محاسبهای نو به ایران نگاه کند. این که مجبور میشوند با پذیرش واقعیتی به نام ایران که از جنگی وجودی سربلند بیرون آمده، پای میز مذاکره بنشینند، خود مبین پیروزی ماست. پیروزیای که با قدرت دیپلماسی پس از میدان و خیابان باید مستند و محقق گردد. برای این مهم باید به قوه عاقله نظام فرصت تصمیم و تدبیر بدهیم. با تدبیر میشود تصمیمهایی گرفت که موفقیت را با هزینه کمتر به دست آورد. عقلانیتِ مجرب و امانتداری کمال یافتهای که در سطوح بالای تصمیمگیری وجود دارد میتواند جمهوری اسلامی ایران را به سلامت از این پیچ تاریخی عبور دهد.
برای این نیاز باید به سمت تولید قدرت ملی رفت و راه را بر توهم فروشی بست چه توهم پیروزی پیش هنگام مثل ترسِ پیشامرگ، غیرواقعی و خطرناک است. هر دو توان و ظرفیتهای کشور را در ضریبی بالا میفرساید. من برای گزارههایی از این دست که، « ما آمریکا را زمین زدیم و روی سینهاش نشستیم که کار را تمام کنیم، اما ناگهان رفتیم پای میز مذاکره و میخواهیم توافقی بکنیم که او بیاید و بنشیند روی سینه ما» جز همین توهم پیروزی پیش هنگام عنوانی سراغ ندارم.
صحنه نبرد، مختصات خاص خود را دارد. درست فهم نکنیم، به تصمیم درست هم نمیرسیم. کسی هم آرزوهای و تصوراتی که در چهارچوب توهم قاب شود را به چیزی نمیخرد. از هر دوسو توهم بیخریدار میماند. هم از این جماعتی که ما را پیروز مطلق نظامی میپندارد و از ده قدمی، میخهای شل شده خیمه معاویه را میشمارد تا آن جماعتی که چنان شب زده اینترنشنال شدهاند که هیچ صبح موفقی در این خاک متصور نیستند.
خود آمریکا و رژیم جعلی صهیونیستی هم به تجربه دریافتهاند خوابهای خودشان و رویاهایی که فروختهاند، تعبیر وارونه یافته و به کابوس تبدیل شده است. خودشان میدانند این خاکی که میخواستند به سیلاب ببندند و از میان ببرند به باتلاقی برایشان تبدیل شده است، باتلاقی که اگر نتوانند با تسلیم شدن به واقعیت انکارناپذیر شکست ناپذیری ایران، خود را برهانند، میتواند به مرداب هم برایشان تبدیل شود.
هم خود بزرگ بینی غیرواقعی راه را بر موفقیت میبندد و هم خود کوچک انگاری به شکست میانجامد. باید با فهم دقیق مختصات زمین و شرایط زمان، بهترین تصمیم را بگیریم. انشاالله «فتحِ مبین» در این عرصه مقدر شده باشد چنان که برای پیامبر خدا هم، نه در غزوات که در صلح حدیبیه تقدیر و تحریر شد. ما به عنایت خداوند و اعجاز دشمن شکنِ خون شهیدان به ویژه خون رهبر شهید و نوگلهای میناب ایمان داریم….