شاید، عاری از خشونت!

آوای شمال در بخش سخن سردبیر به قلم ‘ حسن جعفری ‘ نوشت: خشونت گاهی عاطفی، کلامی و زمانی هم به صورت فیزیکی خودنمایی می کند که معمولا حالت اخیر مطابق برخورد و خشونت کلامی است.

خشونت نوعی واکنش انسانیست که از طبیعت حیوانی وی نشات می گیرد.

زمانی خشونت بروز می کند که توانایی انسان تضعیف شده و فرد نتواند با کنترل بر اعصاب و رفتار خود واکنش هایی مبتنی بر ارزش های انسانی و براساس عقل ، منطق و خرد از خود نشان دهد.

در حقیقت خشونت طلبی یا خشونت پذیری به عنوان ضعف ارزش های انسانی در ظهور غرایز حیوانی باید تلقی شود.

بخش عمده رفتارهای خشونت آمیز در برخورد با مسایل عادی و روزمره زندگیست ؛ باید توجه داشته باشیم که التهاب اقتصادی، اجتماعی، تورم ،ترافیک ،آلودگی هوا، صدا ، شرایط خانوادگی و اجتماعی یک جو تحریک آمیز و عصبی را بر مجموع رفتار انسان ها وارد می کند که البته برخی آن را تحمل کرده و درواقع آن را مدیریت می کنند .

اما برخی دیگر به دلیل زمینه هایی که دارند ، جو و شرایط بوجودآمده نیز بعنوان عامل مضاعف دیگر تحریک پذیری آنان را افزایش می دهد.

شیوه بدتربیتی ، شرایط سخت زندگی و فقدان آموزش باعث می شود تا انسان ها زود از کوره در بروند.

این گونه افراد بعد از دچار شدن به حالت عصبی ، کنترل رفتاری خود را از دست می دهند و در تصرف نظام عصبیت قرار می گیرند؛ در این مرحله امکان وقوع هرگونه واکنش غیر قابل کنترلی وجود دارد و آرام آرام غریزه حیوانی چیره و شخص به واکنش فیزیکی متوصل می شود.

در هر حال باید توجه داشته باشیم که گاهی انسان ها لازم است نسبت به رفتارهای ناشایست واکنش نشان دهند ؛ اما بهتر است فرد به جای عصبی شدن و واکنش فیزیکی با روی ترش کردن ، اخم و استفاده از ادبیات زبانی از خود واکنش نشان دهد؛ این مسایل موجب افزایش واکنش از طرف مقابل نخواهد شد.

منبع: روزنامه آوای شمال – پانزدهم مهرماه ۹۳