انتظار و تصور عمومی این است که با بالا رفتن میزان تحصیلات یک جامعه نرخ جرم نیز کاهش یابد البته آمار و اطلاعات موجود نیز این گمانه را تایید می کند لیکن این توقع که برخورداری از تحصیلات عالیه باعث ریشه کنی پدیده جرم شود؛ قدری دور از واقعیت است ، بررسی این پدیده با نگاه جرم شناختی یافته های جالبی را در پی دارد.

واقعیت این است که برخورداری از تحصیلات بالاتر، بیشتر بر نوع جرم ارتکابی تاثیرگذار است و نه بر اصل جرم .

افراد تحصیلکرده بیشتر جرائم سازمان یافته و غیابی را مرتکب می شوند در حالیکه جرائم خیابانی و خرد در میان افراد عادی و کم سواد جامعه بیشتر به چشم می خورد در حقیقت افراد تحصیلکرده به دلیل برخورداری از هوش و اطلاعات بالاتر، شیوه های هوشمندانه تری را برای ارتکاب جرم انتخاب می کنند به نحویکه امکان کشف ، شناسایی و دستگیری آنها به حداقل برسد.

پس در شرایط امروز نباید به صرف ارتقای سطح تحصیلات در جامعه توقع داشته باشیم که این قشر از افراد سراغ طلاق و یا اعتیاد نروند و حتی از جرائم خشنی مانند قتل با سلاح سرد و گرم یا کلاه برداری و راه اندازی شرکت های هرمی خودداری کنند .

این تصورات ممکن است در ذهن عامه مردم جایگاهی داشته باشد لیکن مشاهدات میدانی و تجربیات قضات ، حقوقدانان و وکلا حاکی از آن است که تحصیل به تنهایی نمی تواند مصونیت در برابر جرم ایجاد نماید .

در پایان باید گفت؛ علمی نافع است که مسیر فطرت اخلاقیات و هنجاری های اجتماعی را به دانشجو بیاموزد و وی نیز آن را در زندگی پیاده کند.