شیرین عقل

در این مطلب آمده است : زندگی بیماران روانی در کنار سایر شهروندان همراه با مشکلات و گرفتاری هایی است که هر از گاهی سبب وقوع حوادث ناگوار می شود .

اگر نیم نگاهی به زندگی های سنتی جامعه خویش داشته باشیم در می یابیم که در کنار انسان های سالم معمولا یکی دو فرد نا سالم نیز زندگی می کردند که برخی از خاطرات شهروندان را تشکیل می دادند ، زیرا افراد ناسالم روانی یا به اصطلاح ‘ شیرین عقل ‘ عناصر بی آزار یا کم آزاری بودند که برای دیگران تهدید جدی تلقی نمی شدند و گاهی حضور آنان به عنوان زنگ تفریح دیگران به حساب می آمد چون با شوخی هایی که دیگران با این نوع افراد می کردند، زمینه نشاط جمعی نیز فراهم می آمد و بدون اینکه تهدیدی برای دیگران تلقی شوند آرام در کنارشان زندگی می کردند و فقط رفتار عادی مانند سایر انسان های سالم نداشتند و ضمنا حرمت اجتماعی را هم حفظ می کردند .

منظور این است که تکیه کلام های خاص این افراد باعث شوخی و تفریح دیگران می شد .

ولی امروزه به واسطه زندگی شهری و تحولات همه جانبه اجتماعی انسانهایی مبتلا به عارضه روانی حاد و مزمن می شوند که حضور آنان در جامعه حوادث و خطرات ناگواری ببار می آورد ، زندگی شهری به خاطر سرکوب شخصیت ها از برخی افراد شخصیت هایی نا متعادل ، روانی و عقده ای ساخته است .

در واقع اینگونه افراد به لحاظ روانی دچار مشکلاتی هستند که بیماری شان به دو صورت بررسی می شود یک گروه از خود آزاری لذت می برند و گروه دیگر که سایرین را به عذاب می اندازند و لذت می برند، معمولا افراد خطرناک هستند و کارت قرمز دارند .

در هر حال باید توجه داشته باشیم که متاسفانه امروزه با توجه به مشکلات جامعه روز بروز بر تعداد بیماران روانی افزوده می شود ، ولی مسوولان برای حفظ و نگهداری آنها مراکز درمانی بسیار محدودی دارند .

اما ذکر این نکته الزامی است که ایران یک جامعه عاطفی می باشد و خانواده ها دوست ندارند بیماران ناسالم روانی خود را به بیمارستان ها بسپارند و ترجیح می دهند به خاطر جاذبه های عاطفی و کشش مهربانی هایی که در خانواده ها جاری است، آنها را در خانه نگهداری کنند، بنابراین باید مراکز نگهداری بیماران روانی در جامعه تقویت شود و شرایط را برای نگهداری بیماران روانی مساعد کنند.

منبع: روزنامه آوای شمال – شماره شنبه ۱۹ مهرماه